In memoriam Frans Reyckers

Je mag gerust stellen dat hij de zomer bij ons binnenbracht. Veteranen zijn van geen kleintje vervaard. Ook als het stenen uit de grond vriest, geven wij present op zondagochtend. Maar we hunkeren jaar na jaar naar die mooie voorzomerdagen, wanneer een krachtig zonnetje opnieuw over de boomtoppen heen op de Vrunvelden neerschijnt en de seizoensbarbecue weer dicht in het verschiet ligt. En net op zo’n moment, dan stond hij daar plots weer: Frans. Teruggekeerd uit Spanje waar hij de lange winter had doorgebracht, bruisend van energie, iedereen begroetend met zijn stevige handdruk en dito kwinkslag. Om vervolgens zijn stek achter de tapkraan in te nemen alsof hij er nooit was weggeweest.

Dit voorjaar duurde het wat langer. De zon liet eind april flink op zich wachten. En dat deed ook Frans. Maar begin mei was hij daar weer, laadde de zon uit zijn kofferbak, en het was alsof er een schicht van energie over het speelveld vloog. Die energie straalde Frans ook uit toen hij zelf nog de studs aanbond. Iedereen was altijd op zijn qui-vive voor hem. Frans kwam om te winnen. En alle middelen waren goed daarvoor. Ik herinner me nog één van mijn eerste wedstrijden bij de Veteranen. Frans kende ik al lang, maar zijn spelkwaliteiten enkel van horen zeggen. Langs hem heen kwam je niet ongestraft. Op een onbewaakt moment passeerde ik hem zo toch en tikte hij me langs achter venijnig aan. Mijn broze knieën kunnen zich die landing nog levendig herinneren…

Je kon hem dan vervloeken, maar niet voor lang. Frans was nu eenmaal Frans. En je nam hem zoals hij was. Sterk karakter, trots, eigenzinnig. Vooral een bon vivant ook, die deed waar hij zin in had. En waar je stiekem wat jaloers op kon zijn, want hij deed altijd waar hij zin in had. Zonder compromissen. Het leven dient nu eenmaal geleefd te worden. En je moet eruit halen wat erin zit. Dat heeft Frans beslist gedaan.

Een van die laatste zondagochtenden was er discussie over welke truitjes beide ploegen zouden dragen. Lange of korte mouwen, met of zonder kraag, rood, geel, wit, groen, blauw of grijs… Je kan het zo gek niet bedenken of we hebben het wel. Aan het eind van de discussie merkte Frans trots op: ‘Vanzelfsprekend dat ze die van mij hebben gekozen. Oerdegelijk materiaal.’ Die witte truitjes met de naam van zijn (vroegere) bedrijf erop doen nog steeds hun dienst. En de naam van het Lummense montagebedrijf dat hij in zijn actieve jaren uit de grond had gestampt, ademde ook zo overtuigend zijn persoonlijkheid uit: ‘ICH’. Dat heb ik hem toen ook verteld, en hij kon er smakelijk mee lachen.

Notoir is de veelzijdigheid en diversiteit van onze voetbalclub. Hier spelen en speelden metser en postbediende tegen dokter of CEO. Tussen onze lijnen liepen Vlaming, Waal, Italiaan, Turk, Marokkaan, Gambiaan, Zuid-Koreaan, zelfs een (vrouwelijke) Roemeen(se)… Maar als veelzijdige voetbalclub ben je niks zonder een Hollander erbij. Niet iedereen zal het van hem geweten hebben, maar Frans was onze Hollander. Beetje krenterig bij wijlen, soms ook heel erg gul. Altijd goedgemutst, welbespraakt. Aangenaam gezelschap. En dus meermaals de reden waarom je in de kantine veel te lang bleef zitten keuvelen, terwijl thuis je echtgenote weer met het eten zat te wachten.

Met Frans Reyckers verliezen de Bolderbergse Veteranen een enthousiaste pionier, oud-voetballer en -bestuurder en een kleurrijke strijdmakker. Te zijner nagedachtenis zullen we de tap bij de volgende match in september nog eens flink laten lopen. Frans zou het niet anders gewild hebben.

Rust zacht, poulain.

Legendarische Veteranenfoto uit 1973 met Frans (vierde, linksonder).

Kenneth is opnieuw Gouden Stier

Na een sabbatjaartje, waarin hij de eer liet aan Stephen (de grote afwezige dit seizoen!), kroonde Kenneth S zich opnieuw tot Gouden Stier van 2017 met liefst 50 goals in net ietsje minder wedstrijden. Die zetmeel-, suiker-, vezel- en epo-rijke bananen zitten er ongetwijfeld voor iets tussen. Maar hoe dan ook was er tegen hem geen kruid gewassen, het voorbije seizoen. Een dikke proficiat aan der Tormeister!

  1. Kenneth Swinnen (50)
  2. Andy Jaemers (38)
  3. Johan Coemans (37)
  4. Jeroen Coemans (36)
  5. Bert Van Wambeke (31)
  6. Hans Vanhoof (27)
  7. Hugo Poelmans (23)
  8. Pieter Leen (17)
  9. Steven Vanschoren (17)
  10. Bart Klaps (15)

Groen neemt Blauw als hapje vooraf

(Blauw 2 – Groen 7) Voor de eindeseizoensmatch werd opnieuw uitgekeken naar een duel tussen de ‘oude’ en de ‘jonge’ Veteranen. Sinds de opstart van dit concept in 2015 moest het oldiesteam nog nooit de duimen leggen. Maar overmoed brak hen ditmaal zuur op.

Lees verder →

Jonkies zetten de toon

(Groen 3 – Blauw 6) Het warme zomerweer zette geen domper op de laatste zondagvoormiddagwedstrijd van het seizoen. Enkel de achilleshiel van Staaf had wat last van de beenharde en kurkdroge ondergrond. Vooral de jonkies van Blauw leken nog extra aangedreven door de zonne-energie en maakten er een pittig wedstrijdje van.
Lees verder →

Andy outstanding

(Groen 3 – Blauw 5) In tegenstelling tot vorige week, was het niet het dagje van doelman Dario. Bij het zoveelste misverstand in de verdediging kon hij zelfs een luide schreeuw niet bedwingen. Vooral aan Andy had hij een lastige klant: die vloerde hem tot viermaal toe.

Lees verder →

Gouden (werk)schoen voor ex-Veteraan Knaepen

Voormalig Veteranenspits André Knaepen, al een tijd niet meer te velde wegens veel te druk met zijn bedrijf Cegeka, is vandaag in de bloemetjes gezet door VOKA-Limburg. Hij werd gehuldigd met de prestigieuze Herman Dessers-prijs voor uitzonderlijke prestaties met zijn Hasselts ICT-bedrijf dat zo’n 4000 mensen te werk stelt.

(Foto: Cegeka)

André heeft jaren geleden de lastige knoop moeten doorhakken om te kiezen voor een informaticacarrière als CEO van Cegeka, of een topvoetballoopbaan aan de Vrunvelden. We hebben altijd getwijfeld of hij wel de juiste keuze heeft gemaakt. Maar deze mooie prijs stelt hem uiteindelijk in het gelijk.

Namens voetballers en bestuur: proficiat, André.